دربارهء جانب ديگر به جهت مخالفتى كه با آنچه ما دربارهء نزول آيهء كريمه ثابت كرديم ، دارد ؟ آيا براى اين پندار ابن كثير مجوّزى پسنديده وجود دارد ؟ غير از اينكه او مىخواهد قرآن كريم را از اين خبر عظيم كه امر ولايت و امامت باشد ، منحرف و جدا سازد ، و گرنه براى ابن كثير هم امكان داشت كه مانند سبط ابن جوزى نزول آيه را دو مرتبه احتمال دهد « 1 » ، چنان كه تكرار نزول در مورد بسمله و آيات ديگرى كه قبلا از نظر گذشت « 2 » ، واقع شده است . ابن كثير را شبههء ديگرى است در اصرار بر انكار حديث . شبهه مزبور عبارت است از پندار او در اينكه پاداش روز غدير اگر معادل با روزهء شصت ماه باشد ، مستلزم اين است كه مستحب بر واجب برترى و فضيلت داشته باشد ، زيرا آنچه دربارهء روزه تمام ماه رمضان رسيده ، اين است كه ثواب آن معادل با ده ماه است ، و اين تفاوت بىسابقه و ناروا و باطل است . ردّ و ابطال اين شبهه و پندار به دو طريق نقض و حلّ صورت مىگيرد ، امّا ردّ به طريق نقض به وسيلهء روايات بسيار زياد امكان‌پذير است كه مجال ذكر همهء آنها و حتّى اكثر آنها در اينجا نيست « 3 » و از مجموع آنها به چند حديث اكتفا مىكنيم : 1 - كسى كه ماه رمضان را روزه بدارد و شش روز از شوال را هم در پى آن روزه بگيرد ، مثل اين است كه در تمام عمر خود روزه داشته است . اين حديث را مسلم به چند طريق ، ابو داود ، ابن ماجه ، دارمى ، احمد و ابن ديبع به نقل از ترمذى و مسلم با بررسى سند روايت كرده‌اند « 4 » و هركس كه قائل به استحباب روزهء اين شش روز است ، اتكاء و اسنادش به اين روايت است . 2 - كسى كه شش روز بعد از فطر را روزه بدارد ، چنان است كه تمام سال را روزه

--> ( 1 ) . تذكرة الخواص 18 . ( 2 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 257 . ( 3 ) . ر ك : نزهة المجالس : 1 / 151 - 158 ، 167 - 176 . ( 4 ) . صحيح مسلم : 1 / 323 ؛ سنن أبى داود : 1 / 381 ؛ سنن ابن ماجة : 1 / 524 ؛ سنن الدارمى : 2 / 21 ؛ مسند احمد بن حنبل : 5 / 417 ، 419 ؛ تيسير الوصول : 2 / 329 .